Afscheid Theo Somsen, 3 juli 2011

 In december van 2010 kreeg het bestuur een brief van Theo, waarin hij stelde dat hij niet meer in aanmerking wilde komen voor predikbeurten in 2012; dat hij stopte om eindelijk samen met zijn vrouw allerlei dingen te doen waar ze in de afgelopen jaren niet aan toe waren gekomen. Dus 2011 zou zijn laatste jaar zijn en voor ons in Hattem was 3 juli dus de laatste keer dat Theo onze voorganger is geweest.

Dat bracht ons in de daaraan voorafgaande weken op de vraag wanneer dan wel de eerste keer zou zijn geweest dat Theo bij ons zou zijn opgetreden. De voormalig penningmeester en nu onze administrateur Chris Morssink kon ons niet verder helpen, want,  en dat is erg bijzonder: Theo heeft het al die jaren gratis gedaan! Er was dus nooit een afrekening met hem gemaakt!

In de dienst zelf gaf Theo daarover uitsluitsel in oktober 1989 was hij voor het eerst aan de Sparrenlaan, waarschijnlijk als invaller.

Het oud archief van de secretaris gaf verdere duidelijkheid: Theo komt voor het eerst voor op de vooraf gedrukte predikbeurtenlijst van 1993.

Dat wat betreft de eerste keer dat hij structureel op de lijst van voorgangers stond; alle daaropvolgende jaren is hij een of meerdere keren onze voorganger geweest, 18 jaar in getal.

Dat heeft hij altijd op een geheel eigen wijze gedaan: met veel aandacht voor liturgische vormgeving en ook vaak met muziek, vroeger uit een zelf meegebrachte gettoblaster of midi-audioset.

 Hij heeft een paar jaar geleden zelfs een dienst gehouden met een soort top 10 van kerkelijke muziek en liederen. Prachtig vonden we het.

Ik herinner me nog één speciale dienst, dat was een paasdienst. Hij vertelde hoe het zo’n 40 a 45 jaar geleden in zijn ouderlijk huis (ik meen in Arnhem) toegegaan was toen het blad Wending verscheen met daarin in het beroemde artikel van Prof. P. Smits met als titel “Waarvóór stierf Jezus?”, met daarin de gewraakte zinsnede “geef mijn portie maar aan Fikkie” over de verzoeningsleer, dat Jezus voor onze zonden gestorven zou zijn.

Voor mij was dat een boeiende preek, met veel herkenbaars; bij ons thuis werd ook Wending gelezen en werd ik door mijn vader gewezen op artikelen van Banning, Kraemers en andere vrijzinnige coryfeeën. (Overigens staat dat artikel van Smits nu integraal op de site Vrijzicht-magazine op Internet, als een van de hoekstenen van het vrijzinnige gedachtegoed.)

Theo gaat nu andere dingen doen, maar hij deed en doet al zo veel:

Hij verdiepte zich in de genealogieën van de Graafschapse en Liemerse geslachten en families;

Hij heeft zijn eigen boekwinkeltje, waarmee hij stad en land afreist naar boekenmarkten tot ver in Duitsland,

Hij heeft sinds een paar jaar bij de lokale radio een programma over klassieke muziek, en dat terwijl hij toen hij daaraan begon volgens de Schaapskooi (of de Veluwekoerier of zo) iets zei in de trant van “ik ben helemaal niet muzikaal en weet er niet veel van”. Hij mag dan misschien niet zo muzikaal zijn volgens zichzelf; wij weten dat hij er buitengewoon enthousiasmerend over kan praten. En daarom zullen ze hem ook wel gevraagd hebben.

 Wij zijn Theo dankbaar voor alle keren dat hij bij ons heeft willen voorgaan. We zullen hem missen en we hopen dat hij ons ook een beetje zal missen. En om hem blijvend aan ons te herinneren hebben wij een boek voor hem gekocht: “In eenen aangenamen oord”, opstellen over 700 jaar Hattem.

Hij vertelde na afloop van de dienst nog dat hij een hele verzameling boeken heeft over oude Hanzesteden, maar dat hij dit nog niet had, en hij was er dus erg blij mee.

Wij hopen dat hij samen met zijn vrouw intens zal genieten van alles wat ze samen nog zullen ondernemen.

Theo: bedankt voor alles!

Reinier Katgert

 

UITNODIGING

Zijnsgeoriënteerde presentatie van het boek Discipline van geluk

Een bijeenkomst met medeauteur èn Zijnsgeoriënteerd begeleider Paula van Lammeren.

 

Graag nodigen we je uit voor de presentatie van “Discipline van geluk” een inspirerende bijeenkomst rondom het nieuwe boek van Paula van Lammeren en Rianne van Rijsewijk.

Tijdens deze bijeenkomst kun je zelf ontdekken wat de discipline van geluk inhoudt, want wat betekent dit en hoe kun je er zelf vorm aan geven.

Zijnsoriëntatie is een pad voor levenskunst waarin psychologie en spiritualiteit samenkomen daarnaast is er ruimte om vragen te stellen.

 'Discipline'en 'geluk' lijken niet bij elkaar te passen. Discipline is iets wat je door inspanning bereikt. Geluk ervaren we juist als iets wat ons overkomt. Deze paradox raakt precies de kern van dit boek: het vinden van een basaal gevoel van geluk dat los is van de omstandigheden. Er is veel aandacht voor de praktische integratie: hoe ziet de discipline van geluk er in het dagelijks leven uit? Ter illustratie worden mensen beschreven die begeleiding zoeken voor hun lastige situatie.

 Disciplie van geluk – geïnspireerd leven & werken in de praktijk.

'Discipline' en 'geluk' lijken niet bij elkaar te passen. Discipline is iets wat je door inspanning bereikt. Geluk ervaren we juist als iets wat ons overkomt. Deze paradox raakt precies de kern van dit boek: het vinden van een basaal gevoel van geluk dat los is van de omstandigheden. Er is veel aandacht voor de praktische integratie: hoe ziet de discipline van geluk er in het dagelijks leven uit? Ter illustratie worden mensen beschreven die begeleiding zoeken voor hun lastige situatie.

  Deze presentatie vindt plaats op: zondag 9 oktober, 14.00 uur

In: Doepark Nooterhof, Goertjesweg 5, Zwolle

 Voor aanmelding:

Emmy Klein: ecklein@gmail.com of 038 8795389

 

  

Richting gevende woorden

In de dienst van 18 oktober 2009 hebben we gesproken over onze identiteit. De eerste stelling die instemming kreeg luidde als volgt:

 

Geloof is geen vaststaande overtuiging maar een zoektocht naar zin en betekenis met steeds nieuwe vormen en inzichten. Richting gevende woorden daarbij zijn: vertrouwen, verlangen, verzet, vergeving, mededogen, hoop, zorg (voor mens en wereld), duurzaamheid, geborgenheid en uitdaging, afhankelijkheid en verantwoordelijkheid.

 

De eerste vier richtinggevende woorden zijn afkomstig van de in 2010 overleden hoogleraar oecumenische zaken in Utrecht prof. Dr. Houtepen: de vier v’s. Ieder kan daarbij zo zijn gedachten hebben. Hierbij de mijne. Vierde woord: “Vergeving”.

 

Vergeving

 Prof. Houtepen schrijft over vergeving:

 

Alleen vergeving kan de cirkel van wraak doorbreken, kan nieuwe kansen geven. Vergeving, zeventig maal zeven maal is een woord dat kenmerkend is voor de christelijke traditie. Vergeving doorbreekt de sfeer van voor wat hoort wat, brengt openheid. Vergeving heeft te maken met verdraagzaamheid tegenover overdreven assertiviteit, de minste willen wezen. Vergeving heeft te maken met verzoening, centraal thema in de belijdenis van het christendom. Maar niet verzoening als bevrediging van Romeins rechtsgevoel. Verzoening als herstel van verbroken relaties. Denk aan Zuid Afrika en het indrukwekkende verzoeningsproject. Herstel ook van de relatie tussen God en mens, zodat vertrouwen weerkeert.

Maar vergeving en in samenhang daarmee verzoening zijn moeilijke en weerbarstige begrippen

Vergeving is niet hetzelfde als verzoening. Vergeving gaat vaak over een bepaalde daad. Vergeving schenken en aanvaarden, dat zijn innerlijke processen in mensen. Verzoening betekent herstel van relaties tussen mensen. Je kunt iemand vergeven zonder dat er ooit sprake was of zal zijn van een relatie. Degene die je vergeeft kan een volstrekt vreemde zijn, hij kan overleden zijn of niet beseffen dat er iets te vergeven valt. Jezus zegt: “Vader vergeef het hen want zij weten niet wat zij doen”. Vergeving schenken en aanvaarden is een absolute voorwaarde voor verzoening. Maar verzoening is niet altijd een gevolg van vergeving.

 Vergeven kan moeilijk zijn of onmogelijk. Ik lees van iemand op internet: die niet kan vergeven:

Ik weet ondertussen wel heel goed dat alleen IK last heb van dat niet kunnen vergeven, maar die wetenschap maakt niet dat ik het wel zou kunnen. Ik heb zelfs ooit een cursus vergeven gevolgd. Zonder succes. Onverschilligheid is wat ik zou willen bereiken, maar ook daar ben ik nog lang niet. Zolang de herinnering pijn doet...

 Vergeven kan ook te gemakkelijk gebeuren. Ik lees van iemand die niet voor het eerst zijn vrouw met woorden en daden kwetst (omgekeerd kan natuurlijk ook). Maar ja, we moeten verder: een gesprek, spijt, bloemetje, zand erover. Dat is geen vergeving. Zo komt geen verzoening tot stand. Daarvoor is meer nodig, niet toedekken, niet een goedmakertje maar anders gaan leven. In het bijbelboek Jesaja staat: “Hou op met je zinloze offers, …. , vermijd alle kwaad en leer goed te doen”. Dat geldt ook voor verzoening tussen gemeenschappen, naties. Zo hoorde bij het bekende verzoeningsproces in Zuid Afrika ook waarheidsvinding, erkenning van schuld. Een proces van verzoening betekent een nieuw begin met besef en erkenning van misdaden. Er is het verhaal van de vader die bij elk verkeerd gedrag van zijn zoon een spijker in een balk sloeg. Bij goed gedrag trok hij er een spijker uit. Maar de gaatjes bleven.

Vergeving kan een langdurig proces zijn. 70 maal 7 maal kan ook betrekking hebben op hetzelfde voorval. Steeds als de pijn terugkeert, is opnieuw vergeving nodig.

 Vergeving en verzoening gaan niet alleen over directe tussenmenselijke verhoudingen. Er is een diep besef in de mensheid dat er dingen heel erg fout gaan. Mensen schieten fundamenteel te kort in hun omgang met zichzelf, met anderen en met de dingen, de wereld waarvoor zij verantwoordelijkheid dragen. Vandaar in de Joodse traditie Grote Verzoendag en ook in de christelijke traditie niet alleen vergeving en verzoening bij mensen maar ook bij wat boven het menselijke uitgaat, veelal God genoemd.

 Is vergeving nodig? Ook als er geen haat is, geen behoefte aan wraak? Uit onderzoek is gebleken dat AIDS- patiënten die degenen die hen besmet hebben vergeven beter en langer leven dan wie dat niet kunnen. Vergeving draagt bij tot psychisch herstel. Zeker maar je kunt de vraag blijven stellen of vergeving slechts één van de manieren is om te verwerken wat je is aangedaan.

 Vergeving, volgens Houtepen een leefvorm van mensen, zeker, en met alle vraagtekens en onzekerheden die horen bij de menselijke conditie.

Jannes Hoeksema

 

Dick Baauw, schilder, ontwerper en glazenier met de Bijbel als inspiratiebron.

 

Wie op zondagmorgen het gebouw “de Notenhof” aan de Sparrenlaan in Hattem binnenloopt ziet, als hij zijn jas opgehangen heeft, door de gang heen een kleurrijke glaswand. Vanaf die kant is het nog niet goed te zien, maar eenmaal binnen in deze kerkzaal van de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap NPB in Hattem wordt het duidelijker: daar hangt een prachtig glas-in-loodraam met een bijna abstracte vormgeving, in prachtige zachte tinten. Dat glas-in-loodraam is gemaakt door de Hattemse kunstenaar Dick Baauw, die daarvoor zijn inspiratie had gevonden in psalm 36, met name de verzen 6 t/m 10: “heel hoog als de hemel is uw liefde, tot in de wolken reikt uw trouw”.

 Onder het raam staat een tafel met daarop de kaarsjes die kunnen worden aangestoken door wie dat maar wil voor wie of wat dan ook. Met een groot woord noemen we het onze “stiltehoek”.

Als je dan als bezoeker verder rondkijkt, dan wordt je blik vanzelf getrokken naar het liturgisch centrum waar een veelkleurige doek hangt: een geweven voorstelling van allerlei symbolen uit de bijbel, in een zeer bijzondere niet rechthoekige, maar speelse vorm.

Ook dit kleed is ontworpen door Dick Baauw. Dat was een jaar of 15 geleden, toen de kerkzaal nog een “schoenendoosvorm” had en Dick met zijn wandkleed de starre rechthoeken van de zaal wilde doorbreken.

In die tijd was het gebouw (dat dateert van eind vijftiger jaren) nog van de Afdeling Hattem van de NPB. Inmiddels is het verkocht aan de stichting de Notenhof, een stichting die gevormd wordt door de Christelijke Muziekvereniging Hattem en het Christelijk Mannenkoor DEV.

Door een ingrijpende verbouwing na de overgang van het gebouw naar de stichting de Notenhof heeft het gebouw zijn schoenendooskarakter (gelukkig) verloren, maar het wandkleed van Dick Baauw hangt er nog steeds, als een prachtige blikvanger, net uit het midden van het liturgisch centrum.

Dus twee kunstwerken van dezelfde maker, die wel eens heeft gezegd: “ik beschouw de kerk aan de Sparrenlaan haast als MIJN kerk!”

 Dick Baauw (geboren in Beusichem in 1934) is na de ambachtschool naar de Meesteropleiding Schilderen gegaan in Utrecht, in die tijd de enige school van die soort in Nederland. Dat was een school van de schildersbranche waar een uitgebreide opleiding werd gegeven, niet alleen gewoon huisschilderen, maar ook marmeren, restaureren en zelfs wat grafisch ontwerpen. Dat betekende 3 jaar lang gedurende 7 maanden per jaar naar school en 5 maanden in de lente/zomerperiode werken in een erkend “meester”-bedrijf. Uiteindelijk moest hij in Militaire Dienst en daar heeft hij zijn N- akte tekenen gehaald, de acte N2B.

 Eenmaal uit Dienst solliciteerde hij naar de positie van docent bij de Christelijke Meesteropleiding Schilderen, die toen net gestart was in Zwolle. (er werd toen ook een dergelijke katholieke school gestart in Boxtel: echt de verzuiling ten top!). Hij werd aangenomen en stond amper 24 jaar oud ineens voor de klas in Zwolle!

In die periode heeft hij in de avonduren zijn MO A en MO B Tekenen gehaald en nog weer later is hij naar de avondopleiding van de Rietveld academie gegaan. Dat was wel zwaar, want de eerste 2 jaren waren dat 4 avonden in de week in Amsterdam, dus direct vanuit school de trein in en dan ’s avonds met de laatst mogelijke trein weer terug.

De volgende twee jaren waren minder zwaar, want dat betekende nog maar 2 avonden per week in Amsterdam.

Binnen de school heeft hij geijverd voor nieuwe opleidingen: er kwam een uitgebreide grafische opleiding bij, en ook een opleiding voor presentatie-technieken (o.a. standbouw) en interieur advieswerk, met name kleuradviezen, alsmede het vak kunstbeschouwing, om de leerlingen een zo breed mogelijke kijk te geven.

Inmiddels heet deze zelfstandige Mbo-school al jaren “Christelijke Instituut voor Beschermingstechniek, Afwerking- en Presentatietechnieken”; kortweg het CIBAP in Zwolle.

 Vanuit de school heeft Dick ook jaren zitting gehad in allerlei landelijke leerplanontwikkelgroepen, en zo de opleidingen mede vormgegeven. Uiteindelijk is hij vanuit een managementfunctie op 62 jarige leeftijd met de VUT gegaan en kan hij zich fulltime aan zijn creatieve werk wijden.

 Van huis uit is Dick Baauw Ned. Hervormd, met een sterk oecumenische inslag. Het goed en kritisch lezen van de Bijbel is hem dan ook niet vreemd. Binnen de Ned. Hervormde kerk in Hattem heeft hij ook verschillende functies bekleed.

Voor zijn opdrachten is het natuurlijke een vereiste dat hij heel goed luistert naar wat de opdrachtgever precies bedoelt, om daar dan vervolgens zijn eigen creativiteit op lost te laten. Voor werk dat zonder directe opdracht wordt gemaakt put Dick vaak uit Bijbelteksten, met name de psalmen, maar het kan ook zijn dat hem gewoon iets opvalt in de bijbel, wat hij dan weer in beeld en kleur vertaalt. Een mooi voorbeeld daarvan is het scheppingsverhaal, waarbij van God op de derde dag tot twee keer toe gezegd wordt: “en God zag dat het goed was”. Kritische lezing onthulde dat God op die dag 2 dingen gedaan had: hij had het land en de zee gescheiden én hij had jong groen laten ontkiemen… vandaar twee keer: en God zag dat het goed was… Bij een uitbeelding van de schepping heeft Dick ook het groen op een subtiele manier in een kunstwerk opgenomen.

 Bij Dick Baauw op bezoek blijkt dat hij heel veel opdrachten voor kerken, christelijke verpleeg- en verzorgingshuizen (zowel protestantse als katholieke) heeft gemaakt; voornamelijk wandkleden en glas-in-loodramen. Glas in lood ramen heeft hij onder andere gemaakt voor een kerk in Leersum: een glas-sculptuur van wel 6 meter breed in het bijgebouw van de oude romaanse hervormde kerk. Hij heeft ook een groot raam gemaakt in het christelijk verpleegtehuis het Zonnehuis in Zwolle. Voor een kleine katholieke kerk heeft hij achter het altaar een prachtig kleed ontworpen met twee gestileerde groepen die van weerskanten naar een poort van geloof varen.

Ook in een PKN-kerk in ’t Harde hangt een groot kleed van hem, evenals in een kerkje in Terschuur (bij Amersfoort).Verder heeft hij veel ontwerpen gemaakt voor stola’s van predikanten ven voor antependia (kanselkleden) in de kerken in Zwartebroek en Vorden en in de Hervormde Andreaskerk in Hattem.
De glassculpturen laat hij maken bij glazenier Flos in Tegelen, en dat is soms een heel gepuzzel, omdat zo’n raam enorm zwaar kan worden en er soms een dikkere loodlaag nodig is dan oorspronkelijk was bedoeld.

Daarnaast heeft hij ook prachtige beelden gemaakt, o.a. een beeld voor het Centrum voor de opvang en resocialisatie van daklozen in Apeldoorn van het Leger de Heils, waarbij een persoon zich losmaakt uit een hechte groep en een eigen weg inslaat.

Verder heeft hij veel ontwerpen gemaakt voor stola’s en toga’s voor predikanten, en uiteraard vrij werk, waarbij hij zich onder andere heeft laten inspireren door reizen naar Egypte en naar Jordanië, waarbij vooral de rotstempels van Petra een grote indruk op hem hebben gemaakt.

Voor de kleden en stola’s voor predikanten zoekt hij zijn stoffen uit bij Slabbink in Zwolle ( tevens de Verenigde Nederlands kaarsenfabriek waar je ook Paas- en andere kerkelijke kaarsen kunt kopen) die een grote collectie stoffen heeft onder meer voor kazuifels. Het weven van de kleden gebeurt in een gespecialiseerd atelier in Brugge in België.

 Wat dat betreft is het jammer dat Dick geen eigen site op Internet heeft, want de boeken met werk die ik heb kunnen doorbladeren, daar zou je heel wat internetpagina’s aan kunnen wijden. In Jeruzalem heeft natuurlijk de moderne synagoge veel indruk gemaakt, waarin Marc Chagall de twaalf stammen van Israël in gebrandschilderd glas heeft uitgebeeld.

Chagall is een van de grote inspiratiebronnen van Dick, naast zijn stoel ligt dan ook de Chagall-bijbel met afbeeldingen van schilderijen en ramen van de meester, zoals je ook de Rembrandt-bijbel en de Doré-bijbel hebt.

Ook Matisse is een inspiratiebron, zeker de verstilde kapel in Vence die Matisse op hoge leeftijd “aankleedde”. Als ik hem de uitspraak van Matisse voorleg: “alle kunst die de naam kunst waardig is, is religieus”, dan gaat die uitspraak hem te ver.

 (Een uitspraak die geciteerd wordt door Ivo de Jong op zijn site www.krik.nl, in een tekst over de kapellen van Matisse en Picasso in Zuid Frankrijk.) De uitspraak dat alle (goede) kunst in wezen spiritueel is, komt dichter bij Dick Baauw in de buurt. Zelf citeert hij liever Paul Klee, die heeft gezegd “kunst geeft niet het zichtbare weer maar maakt dingen zichtbaar”, alhoewel je natuurlijk soms wel de beeldtaal moet kunnen lezen (met name in de kunst van de Middeleeuwen, Renaissance en Barok, waar elk detail op een schilderij wel een eigen symbolische betekenis heeft).          

Andere inspiratiebronnen zijn Giotto, de Italiaanse meester van de fresco’s in Assisi, en ook de Duitser Emil Nolde, een fauvist uit het begin van de twintigste eeuw. De franse schilder en glazenier Georges Rouault (tijdgenoot van Nolde), die met Chagall wel tot de grootste religieuze kunstenaars van de 20-ste eeuw wordt gerekend, kent hij uiteraard wel, maar die vindt hij te somber en zwaarmoedig; en dat ben ik eigenlijk wel met hem eens.

Ter voorbereiding op ons gesprek had ik een uitdraai gemaakt van de lezing van Ivo de Jong over de schilder Alexej von Jawlensky.

Bij deze lezing vertelt Ivo vóór de pauze over Jawlensky’s leven en werk en ná de pauze laat Ivo met zijn beamer een groot aantal “meditaties” van Jawlensky zien, niet onderbroken door tekst maar achter elkaar, uitsluitend ondersteund door bijpassende muziek van o.a. Simeon ten Holt en Jan Gabarek. De verstilde gezichten van Jawlensky kent Dick Baauw wel, maar de kleine meditaties (soms niet groter dan een ansichtkaart) zijn nieuw voor hem en vindt hij buitengewoon indrukwekkend.

 Voordat ik wegga laat hij me nog een boek zien dat hijzelf kort geleden cadeau heeft gekregen: een boek van de Friese kunstenares Aafke Holman: “de psalmen, een vertaling in kleur”; een schitterend boek, waar in de kunstenares alle psalmen een voor een  voorzien van een verklaring in kleur (meest aquarellen). In één woord: schitterend. Zo hebben we aan het eind van het gesprek elkaar onverwacht ook nog van inspiratie voorzien!

 

Reinier Katgert  

Van het Bestuur

Dit is dan weer de laatste 3-luik voor de zomervakantie. Voor het bestuur een wat rustiger tijd.

Als we vooruitblikken, dan kijken we uit naar het feit dat Theo Somsen begin juni voorlopig voor het laatst bij ons voor zal gaan. Toen we hem afgelopen winter vroegen voor de planning van 2012 gaf hij aan dat hij met ingang van dat jaar niet meer voor zal gaan in diensten, maar dat hij samen met zijn vrouw die dingen wil gaan doen waar ze al de afgelopen jaren niet aan toe zijn gekomen. Ik kan uit mijn gegevens niet opmaken wanneer hij voor het eerst in Hattem is voorgegaan, maar dat moet al heel wat jaartjes geleden zijn. Het is jammer voor ons dat Theo dat besluit om te stoppen genomen heeft, maar wij wensen hem en zijn vrouw toe dat ze echt samen kunnen gaan genieten van alles wat ze bedacht hebben.

U kunt er vanuit gaan dat het bestuur dit “afscheid” niet ongemerkt voorbij zal laten gaan.

 Verder hebben we deze zomer als voorganger nog Anne van der Meiden en voor ons een primeur: diens dochter Annemike van der Meiden. Wij vertrouwen erop dat het weer fijne diensten zullen worden.

 Inmiddels heeft de marktonderzoeker die voor het Landelijk Bestuur een onderzoek heeft gedaan naar de toekomst(-mogelijkheden) van de landelijke NPB een aardig rapport uitgebracht, dat di9t najaar uitgebreid besproken zal worden in allerlei regionale en landelijke vergaderingen. Als er leden zijn die in dit rapport of de aanbevelingen ervan geïnteresseerd zijn, dan kunnen die dat aangeven bij de secretaris, die dan het rapport of de samenvatting per mail kan verzenden. Het Bestuur beraadt zich nog op de wijze waarop we in de afdeling met dit rapport om zullen gaan.

 Rest mij u allen namens het bestuur een fijne zomer toe te wensen met mooi weer, goede boeken en (als het er van komt) fijne en interessante reizen.

 Tot spoedig ziens

Reinier Katgert